Kijk, dit is het betere leven. Moeders wordt getrokken op de slee.
Hier zit ik. Mooie sneeuw, mooie sneeuw, dat zie ik. Maar niet naar mij [gooien].
Grote sneeuwpop? ohhh grote sneeuwpop.
Geweldig!
Gaat het nog Ella?
Hahaha, wiew!
Om te compenseren voor mijn vorige bericht, nu een prachtig lied van een zwaargewicht. Hij is al jaren overleden, maar zijn muziek leeft voort, laat dit niet het laatste zijn, wat je van hem hoort.
Graag je aandacht voor dit verhaal, over nostalgie en het dorpse ideaal. Ik hoop dat je het verstaat, het is nogal ouderwets, zoals hij praat.
Wat deze oude beelden tonen, is hoe anders wij nu praten en ons vertonen. Zijn uitspraak is formeel en oubollig, om te horen nu: heel lollig.
Misschien herken je wat hij vertelt. Veel plezier met Wim Sonneveld.
Video
Tekst
Het Dorp
Thuis heb ik nog een ansichtkaart Waarop een kerk een kar met paard Een slagerij J. van der Ven Een kroeg, een juffrouw op de fiets Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets Maar het is waar ik geboren ben Dit dorp, ik weet nog hoe het was De boerenkind'ren in de klas Een kar die ratelt op de keien Het raadhuis met een pomp ervoor Een zandweg tussen koren door Het vee, de boerderijen
refr.: En langs het tuinpad van m'n vader Zag ik de hoge bomen staan Ik was een kind en wist niet beter Dan dat 't nooit voorbij zou gaan
Wat leefden ze eenvoudig toen In simp'le huizen tussen groen Met boerenbloemen en een heg Maar blijkbaar leefden ze verkeerd Het dorp is gemoderniseerd En nou zijn ze op de goeie weg Want ziet, hoe rijk het leven is Ze zien de televisiequiz En wonen in betonnen dozen Met flink veel glas, dan kun je zien Hoe of het bankstel staat bij Mien En d'r dressoir met plastic rozen
refr.
De dorpsjeugd klit wat bij elkaar In minirok en beatle-haar En joelt wat mee met beat-muziek Ik weet wel het is hun goeie recht De nieuwe tijd, net wat u zegt Maar het maakt me wat melancholiek Ik heb hun vaders nog gekend Ze kochten zoethout voor een cent Ik zag hun moeders touwtjespringen Dat dorp van toen, het is voorbij Dit is al wat er bleef voor mij Een ansicht en herinneringen
En langs het tuinpad van m'n vader Zag ik de hoge bomen staan Ik was een kind, hoe kon ik weten Dat dat voorgoed voorbij zou gaan
